مقاله ها
ما اینجا ماندهایم و خواهیم ماند برای وطن
به قلم دکتر مصطفی مهرابی بهار، عضو هیأت مدیره سازمان نظام پزشکی مشهد
ما اینجا ماندهایم و خواهیم ماند برای وطن
ما همان پزشکانی هستیم که در دوران دفاع مقدس، نه سنگر درس و دانشگاه را رها کردیم و نه اجازه دادیم جبههها خالی شود و علاوه بر فعالیت در سنگر علم و دانش، در کنار سایر هممیهنان غیورمان، غیرتمندانه مشغول درمان سربازان بودیم. این جمله، نه فقط یک خاطره، که جوهره زندگی نسلی است که در کوران حوادث، درس و عشق به میهن و تلاش برای حفظ سربازان وطن و مردم را در هم آمیخت. چه عمرهای گرانبهایی که در میادین ایثار سپری شد چه جان های عزیزی که در راه حفظ وطن فدا شد.
من دکتر مصطفی مهرابی بهار، امروز با همان عشق به وطن، از ایران میگویم. اولین بار که جبهه را دیدم سال 1360 بود که برای دفاع از کشورم عازم شدم. دومین بار تیر ماه سال 61 بود، صبح رفتم دانشکده و ظهر اهواز بودم. دشمن، اهواز را با توپ میزد و آخر شب به سختی فراوان توانستم با تماس تلفنی به خانواده اطلاع بدهم که جبهه هستم. عملیات رمضان بود. وارد شهر که میشدیم یک ساعت بعد سوار بر آمبولانس در خط بودیم. حدودا 23 ساله بودم و عضو تیم اضطرار پزشکی ...
خبر میدادند باید اعزام شوید و ما میرفتیم. عملیات که تمام میشد برمیگشتیم. در این سالها اینها را نگفتم. چون این خدمت را نه افتخار که وظیفه میدانستم، بیش از 30 ماه به طور متناوب در خطوط جبهه به مردمم و سربازان کشورم خدمت کردم. اما امروز این مُهر سکوت را برداشتم و میگویم. مردم عزیزمان بدانند که ما هنوز هستیم شاید نیرو و توان جوانی را نداشته باشیم اما همان عشق و همان انگیزه در ما زنده است.
امروز، در شرایطی که برخی تصور میکنند با تهدیدات و حملات احتمالی، مردم از وطن خود روی برمیگردانند، بدانند این مردم در همه سطوح و صنوف از پزشک و پرستار تا معلم و سرباز، کارگر و کارمند همچنان محکم و استوار ایستادهاند. وطن خط قرمز ما است. خیلیها که نمیشناختند، پرسیدند آقای دکتر فرزندانتان خارج از کشور هستند، در این شرایط برنامه ندارید، پروازها راه افتاد پیش فرزندانتان بروید؟ فرزندان من هیچکدام جلای وطن نکردهاند و در ایران زندگی میکنند. ما برای این وطن و تمامیت ارضی آن جان ها دادیم؛ کجا برویم؟! سن و سالی از من گذشته اما وقتی فراخوان اعلام داوطلبی به مراکز درمانی در تهران و سایر شهرهای درگیر صادر شد، حتی برای لحظهای درنگ نکردم. این سرزمین، با تمام فراز و نشیبهایش، خانهی همهی ماست و من به عنوان عضو کوچکی از جامعه پزشکی برای این خانه تا پای جان ایستادهام و خواهم ایستاد.
نیاکان ما در این خاک زیستند، عشق ورزیدند و از آن دفاع کردند. فرزندان و نسلهای آینده ما نیز در همین خاک عزیز خواهند زیست. این پیوند ناگسستنی با میهن، ریشه در عمق تاریخ و فرهنگ ما دارد و هیچ تهدیدی نمیتواند آن را سست کند. ما اینجا ماندهایم و خواهیم ماند، برای وطن ...
